30 Δεκεμβριου 2007
Αγαπητό ημερολόγιο,
Σήμερα με βγάλανε απο τις φυλακές της Στοκχόλμης, όπου μπήκα μετά απο το ξέσπασμα που μου προκάλεσε το κέρατο απο τον ακατανόμαστο. Η Veronica Carrington-Κούγια, η διάσημη δικηγόρος, σε συνεργασία με το Ίδρυμα όπου ζούσα τους τελευταίους μήνες, ενημέρωσαν την ελληνική πρεσβεία στη Στοκχόλμη για τα ψυχολογικά μου προβλήματα και κανόνισαν να με μεταθέσουν σε μια ψυχιατρική κλινική, όπου έχει καλύτερο φαί, πιο χαλαρή επιτήρηση και οι δεσμοφύλακες δείχνουν ευαισθησία για την κατάστασή μου και δεν με λυντσάρουν αν κατα λάθος φορέσω καλσόν αντί για παντελόνι...! Πριν απο λίγο έφτασε το τεθωρακισμένο που θα με συνοδεύσει και με πήρε... στην έξοδο του κτιρίου και πριν μπω στο όχημα είδα τον ακατανόμαστο να προσπαθεί να με φτάσει ανάμεσα απο τους δημοσιογράφους και τα φλας, εγώ βέβαια γύρισα απαξιωτικά το κεφάλι απο την άλλη αλλά ένιωσα να μου χώνουν κάτι στο χέρι...
Το έχω τώρα στα χέρια μου. Είναι ένας φάκελος με ένα γράμμα μέσα... τον νιώθω λίγο βρεγμένο. Θα είναι απο τα δάκρυα μετάνοιας του προδότη.
Θα το διαβάσω κάποια άλλη στιγμή.
1 Γενάρη 2008
Ημερολογιάκι μου,
Καλή μας χρονιά!
Η αλλαγή με βρήκε να κοιμάμαι στην θέση μου στο αεροπλάνο. Μα γιατί δεν έχουμε φτάσει ακόμα Ελλάδα? Και γιατί απο κάτω βλέπω μόνο απέραντη θάλασσα? Ποιος ξέρει, μπορεί να είμαστε πάνω απο τις Πρέσπες...δεν ήξερα οτι ήταν τόοοοσο μεγάλες!
Είδα και ένα πολύ περίεργο όνειρο, με χοντρά κοριτσάκια και γιατρούς με Aussiebum. Όταν πατήσω στη γη θα χρησιμοποιήσω το πρώτο μου δωρεάν τηλεφώνημα για να το διηγηθώ στη Σούλα!
Βαριέμαι. Σκεφτόμουν να διαβάσω την επιστολή του προδότη αλλά πάντα ζαλίζομαι όταν διαβάζω στα ταξίδια. Άλλη ώρα καλύτερα...
2 Γενάρη 2008
Επιτέλους, πιάσαμε έδαφος!
Κατεβαίνοντας απο το αεροπλάνο, με ανέλαβε η Dr. Μαρία Ροζάρια. Περίεργο επίθετο έχει... περπατούσαμε στο αεροδρόμιο και ήταν γεμάτο τουρίστες! Όλοι να μιλάνε σε γλώσσες που δεν ήξερα! Μα καλά, έλειψα δυο βδομάδες και γέμισε η Ελλάδα ξένους? Η απλά ξέχασα τα ελληνικά που ήξερα?
Μπήκαμε σε ένα ταξί και ο ταξιτζής μιλούσε κάτι βλαχοισπανικά... μα που χάθηκαν όλοι οι πακιστανοί και αλβανοί ταξιτζήδες? Το καλύτερο ήταν οτι και η Ροζάρια του απαντούσε στη γλώσσα του... κοίτα που φτάσαμε, να μαθαίνουμε εμείς τις γλώσσες των μεταναστών αντί να μάθουν αυτοί τα ελληνικά!
Τουλάχιστον έτσι νόμιζα... γιατί όταν κατεβήκαμε απο το ταξί, κοίταξα τριγύρω μου και είπα "Aυτό δε μου μοιάζει για το Δήμο Χαϊδαρίου..." Aντί για τη glamorous κλινική μου είδα ένα μισοερειπωμένο κτίριο και στην αυλή του μια ντουζίνα μαυροτσούκαλα παιδάκια να παίζουν ποδόσφαιρο με κάτι κιτρινοπράσινες φανέλες. "Jesus Christ and the Holy Ghost", είπα με την πιο Νευορκέζικη προφορά μου, "στα Άνω Λιόσια με φέρατε?"
Kαι τότε ήρθε η χαριστική βολή. Ο ταξιτζής χαμογελαστός μου έδωσε τη βαλίτσα μου στο χέρι και με ένα καλόκαρδο γέλιο μου είπε "Boa vinda a Rio, senhora Mirela!"
Κοίταξα ψηλά και είδα έναν γκρίζο Χριστό να ετοιμάζεται να κάνει τελετουργικό σάλτο μορτάλε απο τον καταπράσινο λόφο ... καταπράσινος είπα? Απο εκεί έπρεπε να είχα καταλάβει οτι δεν ήταν ο Υμηττός (αυτός είναι μάυρος πια)...και εγώ δεν ήμουν στην Αθήνα...
"ΓΙΑΤΙ ΣΚΑΤΑ ΜΕ ΦΕΡΑΝΕ ΒΡΑΖΙΛΙΑ?!?!?!?!?!" Ούρλιαξα στην Ροζάρια, ενώ τα φαβελόπαιδα με κοίταξανε δολοφονικά, παράτησαν τη μπάλα και έβγαλαν τα σουγιαδάκια τους... απο το ερειπωμένο κτίριο βγήκαν δυο άντρες ντυμένοι στα κρεμ (που κάποτε όταν ήταν φρεσκοπλυμένα πρέπει να ήταν κατάλευκα) , τρέχοντας καταπάνω μου με ένα ζουρλομανδύα...
To Be Continued...
-Τέσσερεις το χάραμα και γυρνάω στους δρόμους με ένα φτυάρι και ένα πλαστικό καφάσι στα χέρια...
-Ψάχνω τον κατάλληλο τόπο...
-Κάνω το γύρο του τετραγώνου και φτάνω στο κηπάκι με τα δέντρα στη γωνία του σπιτιού...
-Αφήνω το καφάσι σε μιαν άκρη και αρχίζω το σκάψιμο...
-Όχι ρε πούστη μου! Έχει ρίζες και δε μπορώ να σκάψω εύκολα...
-Περνάνε αυτοκίνητα και μάλλον αναρωτιώνται τί κάνω...
-Όχι οτι με νοιάζει και καθόλου...
-Με τα πολλά ανοίγω ένα λάκκο...
-Όλη αυτή την ώρα σκέφτομαι τί θα έλεγαν οι γείτονες να με έβλεπαν τέτοια ώρα να γυρνάω σαν την τρελή του Σαγιό και να σκάβω λάκκους...
-Ακουμπάω το φτυάρι σε ένα θάμνο...
-Πλησιάζω το καφάσι...το παίρνω και το φέρνω κοντά...
-Παίρνω απο μέσα το περιεχόμενό του...
-Το έχω τυλιγμένο με ένα πανί...
-Το τοποθετώ στο λάκκο...
-Ρίχνω χώμα και το σκεπάζω...
-Παίρνω τα συμπράγκαλα μου και φέυγω για το σπίτι..
-Φεύγοντας, ψιθυρίζω "καληνύχτα γατάκι"...Pyotr Ilyich Tchaikovsky - Barcarolle
Αφού o Marvin με απέκλεισε απο το κουίζ του( και ΝΑΙ το καταγγέλω αυτό!!) βάζω κι εγώ δικό μου αλλά δεν αποκλείω κανέναν επειδή είμαι ανώτερος άνθρωπος..Και σιγά μην βάλω εύκολο...
Η παρακάτω κυρία απο τις πολλές πλαστικές δεν θεωρείται πλέον άνθρωπος αλλά τάπερ!!
Όχι δεν είναι η Θεοδωρίδου.
Όχι δεν είναι η Nicole.
Όχι δεν είναι η Μαίρη Χρονοπούλου.
Ούτε καν η Βανδή.
Ποιά είναι;
Το'χετε;
Hint: η ημερομηνία στην φωτογραφία.Όποιος το βρεί κερδίζει μια βαλσαμωμένη πάπια που βρήκα στο πατάρι και 3 κιλά κεράσια.
Μετά απο σχετική πρόσκληση του Keen on Boysπαραθέτω τα "δυο tracks που έχουν σημαδέψει μια καλή και μια κακή περίοδο της ζωής σας αντίστοιχα (και όλες τις πικάντικες λεπτομέρειες για τις περιόδους αυτές ε!)[sic]".
Δεν είναι και εύκολο να θυμηθώ και να διαλέξω βέβαια ένα για κάθε περίπτωση.Πρέπει να κάνω αναδρομή 21-22 χρόνων στο παρελθόν.Και για να μη βιαστεί καμιά πικρόχολη να σχολιάσει την ηλικία μου θέλω να διευκρινίσω οτι λέω 20 γιατί απο 3 χρόνων και μετά έχει ένας άνθρωπος αναμνήσεις(εγώ έχω μνήμη ελέφαντα(η Μιρέλα έχει το σώμα)και θυμάμαι απο 1-2 ετών).
Ανοίγω λοιπόν το χρονοντούλαπο και ψάχνω...πωπω μπάχαλο γίνεται εδώ μέσα.Πόσα χρόνια έχω να συμμαζέψω;;
Σε καμία περίπτωση δεν θα είναι το τραγούδι του τίτλου βέβαια.Για να δούμε...
Track No 1 ή negative memory theme(s):
Στην περίπτωση αυτή δε μπορώ να βάλω μόνο ένα τραγούδι.
Ήταν περίοδος που ήμουν φρεσκοχωρισμένη (δική μου επιλογή βέβαια γιατί όλοι κάνουμε μαλακίες.Είχα βαρεθεί και ήθελα καινούρια πράγματα..) καθόμουν στο pc,κοιτούσα την οθόνη σα χαμένη,άκουγα μουσική και δώωωστου κλάμμα..Πρήστηκαν τα μάτια μου,φούσκωσε και το παρκέ..άσε που τώρα που το σκέφτομαι πρέπει όσο έκλαιγα να έκανα και τις γκριμάτσες της Ρούλας Βροχοπούλου...χάλια σου λέω χά-λι-α!!
Θυμάμαι λοιπόν τα εξής ευχάριστα τραγούδια(στο repeat):
Barbra Streisand - The way we were / Autumn leaves - Eva Cassidy
Και επειδή το bad mood είναι το φόρτε μου θυμάμαι μια εξίσου(μη σου πω και παραπάνω)θλιβερή στιγμή όπου βρισκόμουν στο αυτοκίνητο,4 το ξημέρωμα και επειδή μου τη βάρεσε ξαφνικά μέσα στη νύχτα πήγαινα να επισκευτώ τη γιαγιά μου στο νοσοκομείο.
Και τότε,κάπου εκεί στην Πανεπιστημίου, με θολωμένα μάτια και ακούγοντας(και ουρλιάζοντάς το ταυτόχρονα) Hurt - Christina Aguilera θυμάμαι οτι πρέπει να στρίψω Χαριλάου Τρικούπη.Δεν προλαβαίνω και μπροστά απο το Rex(γρουσούζα Βανδή εσύ φταίς για όλα)χάνω για λίγο τον έλεχγο και παραλίγο να φέρω τούμπες!!(μη ρωτήσει κανείς με πόσα πήγαινα..)Ευτυχώς ήταν άδειος ο δρόμος και δεν έφαγα κανένα φουκαρά.
Μετά απο μια ώρα η γιαγιά πέθανε.....sniffle.
Είχα γράψει πρώτη την καλή ανάμνηση αλλά για να μην κλείσει έτσι το post την μετέθεσα..
Track Νο 2 ή positive memory theme:
Al Hirt - Green Hornet theme.
Περιοχή:Πλάκα
Χρόνος:Κάποιο ζεστό βράδυ του Ιουνίου.
Φοράω ξώπλατο φόρεμα με δολοφονικό σκίσιμο-Ζωζώ Σαπουτζάκη..
Φτάνει η στιγμή της υπόκλισης όπου εμφανίζομαι στη σκηνή "Θεά" πάνω στα fatal 12ποντα-στιλέτο πέδιλά μου!!(δυστυχώς δεν ηταν Manolo.Πού λεφτα...;)
Με το φρύδι σηκωμένο και με βλέμμα "ταπεινό κοινό το ξέρω οτι με λατρέυεις.Πέρνα μετά για αυτόγραφο"(ψωνάρα αλλά..το χάρηκα).
Το vibe απο την "πλατεία" ήταν το κάτι άλλο.Τρομερή αίσθηση!!(Άλλες λεπτομέρειες εδώ δε θα πω.Μην πούν οτι αυτοδιαφημιζόμαστε κι όλας οι ηθοποιές xixixi)
Και μιας και ξεκίνησε το παιχνιδάκι λέω να το συνεχίσω.Καλώ κι εγώ κάποιον να μας πεί τα τραγούδια που σημάδεψαν μια καλή και μια κακή περίοδο-στιγμή της ζωης του.
Επειδή η επιλογή είναι δύσκολη....ξεκινάω αποκλείοντας αυτούς που έχει ήδη καλέσει ο keen αρα neverlandean,bibimydarling και moody(την κάλεσε μετά) έξω!
Για να τσεκάρουμε τη λίστα...λοιπόν...Revqueer, OneBigDj, Mad.
Για να δούμε.Θα ανταποκριθούν στο κάλεσμα;
