Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2007

Μοναχικές γυναίκες

Είναι βραδιές που θέλω κάπου να μιλήσω,
απο ένα χέρι να πιαστώ,
να βγω έξω να ζήσω,
για ένα τσιγάρο, ένα ποτό,
να πιάσω κάποιον να του πω,
δωσ'μου το χρόνο σου
κι εγώ θα γείρω το κεφάλι μου στον ώμο σου...

..μα η τρομαγμένη μου καρδιά,
μου λέει δε γίνεται,
στου πρώτου άγνωστου το πρώτο "γειά'"
δεν παραδίνεται....


Εγώ δεν ξέρω αν έχω στάλα λογική,
φτάνω στο σπίτι, λέω..
λέω μπαίνω φυλακή,
κι εκείνος έρχεται κοντά μου, μ'αγκαλιάζει
κι ύστερα μόνος στα προβλήματα βουλιάζει,
παραπονιέται, βλαστημάει τον εαυτό του
και λίγο πριν το τελευταίο χασμουρητό του...

..με πιάνει κρίση..
σέρνεται επάνω μου, τον έρωτα να ζήσει....


Κι εγώ είμαι μόνη,
για χρόνια έχτιζα έναν τοίχο,
ύστερα τρόμαξα και θέλησα να φύγω,
άρχισα τότε μ'αγωνία να γκρεμίζω,
να λέω βοήθα με Χριστέ και να δακρύζω
πήρα τους δρόμους και διέξοδο ζητούσα,
χαμένα όνειρα και χρόνια κυνηγούσα...

..καπνός και σκόνη..
κι όλα γύρω μου φωνάζουν "είμαι μόνη"....

Οι πιο μεγάλες νύχτες είναι αυτές που κλαίς και δε σ'ακούν,
θυμίζουνε γυναίκες μοναχικές, γυναίκες που πονούν....



Ερμηνεία: Γλυκερία, Ελένη Δήμου, Τάνια Τσανακλίδου
Στίχοι: Σαράντης Αλιβιζάτος Μουσική: Αντώνης Βαρδής

3 σχόλια:

orestis είπε...

Τα είπατε όλα...

Το τραγούδι τέλειο.

Έλα να επανέλθουμε όμως....

Που πήγε το κακό σας προσώπο;χεχε

Soula and Mirela είπε...

Εδώ είναι το κακό μας πρόσωπο καλέ.Δεν πήγε πουθενά.Κάνουμε λίγο κράτει γιατί τόσο δηλητήριο δε θα το αντέξουμε ούτε οι ίδιες....

Soula

orestis είπε...

Μιρέλα.

Λουφάρεις.

όλο η Σούλα απαντάει.

Απόλυσε την και κάνε σόλο καριέρα.

Παραδείγματα πολλά.